🌍 Nederland

📍 Mill

🥾 10 Km

Er zijn dus geschikte afstanden voor gezinnen met kinderen en voor geoefende lopers. De routes leiden de wandelaars door de wijde omgeving van Mill over verharde en onverharde paden en gaat richting Wilbertoord

inmill.nl

Winterwonderland 

De dag begon wederom vroeg. Nou ja, dat vond onze dochter Julia althans. Ook zij heeft de smaak goed te pakken met wandelen. We wilden rond 10:00 starten vanuit Mill en met dat kleine stukje vanaf ons thuis viel het dus allemaal wel mee qua vroegte. De wekker ging en het was nog donker. Eenmaal opgestaan deden we de gordijnen open en wat een verassing. De wereld buiten was compleet veranderd in een winterwonderland. Hierdoor kregen we alleen maar meer zin om te gaan hiken.

Na sneeuw komt regen?

De tassen stonden klaar, we hadden ontbeten en we hadden er zin in. Julia wist dat ze na afloop kans had om een medaille te krijgen naast de stempel die ze in haar nieuwe kilometerwandelboekje zou krijgen, dus ook zij was zonder enige treuzel klaar om te gaan. We waren nog niet in de auto of de sneeuw die viel, veranderde al in lichte regen. Wij wisten dat de temperatuur buiten snel zou gaan oplopen dus hoopte stiekem op dat de regen wel mee zal gaan vallen. Maar niets was minder waar. De hele weg naar Mill bleef het licht regenen, maar het maakte allemaal niet zo veel uit. We waren met z'n drieen en we zouden er een leuke dag van gaan maken. 

Sylvia kende Mill goed dus ze wist ook precies waar ze het beste konden parkeren en dat was maar 1 minuutje lopen tot aan het startpunt Myllesweerd. Het regende nog steeds en het was rustig op de parkeerplaatsen. Bij de aanmeldbalie kwamen we er snel achter dat 8 kilometer geen optie was en dat Julia mocht kiezen tussen 5 of 10 kilometer. Omdat ze al vaker 8 kilometer gelopen had wilde ze nu dan ook voor de 10 kilometer gaan! Zo trots als 2 pauwen dat wij waren op onze kleine meid. "Ze doet dit allemaal voor die medaille" Zei Sylvia tegen de vriendelijke mensen achter de aanmeldbalie, maar al snel kregen we door dat ze helemaal geen medailles hadden?! We zagen het teleurstellende snoetje van Julia, en dat zagen de vrijwilligers ook. "Wij gaan kijken wat we kunnen regelen voor je", zeiden ze tegen Julia. "Je mag zeker beloond worden als je 10 kilometer netjes uitloopt!"

Regen, regen en regen

En we zijn op stap. Het kleine dorpje lieten we achter ons en al snel liepen we door natuur. Het was soms glibberen en glijden en dat leverde ook best wel wat lachmomenten op. Het was leuk. Koud, maar leuk. Het bleef maar regenen dus we besloten om toch maar even de paraplu's open te doen. Die hebben we altijd bij ons en aangezien ook die lichtgewicht zijn is dit geen overbodige luxe in onze tassen. De open landschappen veranderde in bossen en we waren onder de indruk van hoe mooi deze route eigenlijk is. Tot nu toe nog niet te veel asfalt en veel zigzagjes door de natuur. We merkten aan Julia dat het voor haar saai begon te worden. Tja, wat heb je? Regen, regen en regen. Je kijkt net over het randje van je jas en onder de paraplu door. Het is koud dus we snappen dat dit voor haar niet leuk meer wordt. We probeerde dan ook voor Julia om het voor haar zo leuk mogelijk te houden door spelletjes te doen terwijl we aan het lopen waren. Rekensommetjes is ze dol op. Ik zie, ik, wat jij niet ziet doet ook wonderen, maar wat we ook probeerde, tussendoor begon Julia inmiddels te mopperen. Gelukkig waren we met z'n tweeen en we konden dan ook af en toe afwisselen. Zo was de ene bezig met Julia vermaken en de ander liep wat verder voor, voor de ontspanning. En later wisselde we elkaar weer af. Prima te doen als je met kinderen gaat wandelen.

Appelgebak

We hadden inmiddels al 5 kilometer achter de rug en we hadden geen zicht op een pauze plek. Gelukkig kwamen we langs een tankstation opgelopen en de keus was dan ook makkelijk gemaakt, om juist daar, onder de overkapping even gauw een broodje te eten voor we weer verder konden. We legde de paraplu's uit, maar toch waren we zelf ook al goed nat. Jammer van de wind die precies op ons gericht stond dus echt fijn was deze plek niet. Gauw het broodje naar binnen en weer snel verder, want we waren hard aan het afkoelen. Gauw de paraplu's weer boven ons en doorstappen. Althans dat was het idee. We waren nog geen 100 meter verder en we zagen het officiële pauze punt van de tocht. Daar hoefde we niet over na te denken. Gauw naar binnen om even een beetje te drogen en warm te worden. We trakteerde onszelf op een kopje thee en voor de dappere meid extra een stukje appelgebak waar ze dol op is. 

Het was nog rustig en de medewerkers hadden nog niet veel mensen gezien die meededen aan deze tocht. Dat namen wij aan als een compliment, want inderdaad wie is er zo gek om zo'n tocht te lopen met dit weer. 

Nog even gauw een plaspauze en we waren weer klaar om te gaan. We waren nog steeds vastberaden om dit uit te lopen, want zoals Julia al zei "Ik wil die medaille!".

Ninja

We waren net onderweg en Julia werd verrast met een tweetal paarde in de wei, die naar je toe kwamen lopen, dus hoe leuk is het om deze even te aaien. Ineens vergaten we even dat het nog steeds regende. De paarden beloofde al veel goeds, voor de laatste kilometers en inderdaad! We begonnen weer in de bossen, en de sneeuwhopen waren inmiddels veranderd in mega plassen water. Soms tot de enkels diep. Wij konden deze sprongen wel maken maar Julia met haar korte beentjes was dit best een uitdaging. Ze weet heel goed inmiddels dat ze nooit onze stappen moet volgen, maar haar eigen pad moet vinden en dat deed ze. Als een snelle ninja, sprong ze over, langs en weer over de plassen in een tempo waar je U tegen zegt. Ze waande zich ook helemaal als ninja en de geluiden die ze maakte waren dan ook hilarisch. Wat een schik had ze. En, o ja, het regende inmiddels pijpenstelen. 

We gingen het bos weer uit, en Julia raakte helemaal onder de indruk van de verschillende bunkers die we op de route tegen kwamen. Wij ook trouwens. Ze vond het dan ook super om in eentje te mogen gleuren. We vertelde haar van alles over de oorlog in hoeverre we dit wisten en ze stelde ook enorm veel vragen. Het was gezellig. Niet veel later liepen we langs een sloot op waarvan leek alsof het water cola is. met...

"Een waterval!" Riep Julia ineens vanuit het niets. Ze begon enorm te stralen. "Eerst allemaal dingen van de oorlog en dan nu ook nog eens een waterval! Wat een geweldige dag!" Natuurlijk voelt dit voor ons niet aan als een waterval, maar wat maakt het uit. Ze heeft de beste tijd van haar leven, en natuurlijk laten we dat zo. 

We wisten dat we er bijna moesten zijn, maar liepen voor ons gevoel nog steeds midden in het bos. Gelukkig zag Sylvia in de verte al de kerk van Mill, waar ook het eindpunt zou zijn. We liepen het laatste padje af door het bos, even oversteken en we liepen bijna tegen een treinspoor aan welke in een kurkentrekker ligt, alsof je in de achtbaan zit. Je zag Julia denken. Deze snapte ze echt niet. Hoe kan hier in hemelsnaam een trein overheen. Wij konden er om lachen en dachten volledig met haar mee.

Gelukkig kwam daar echt het einde in zicht. De kerk van Mill was recht voor ons. De laatste meters. Wij hoopte zo, op dat de medewerkers een medaille hebben kunnen regelen, want wat heeft Julia het goed gedaan vandaag. Zoveel regen. Zoveel kou. Zoveel kilometers. En dan toch zonder enige problemen uitlopen. Zo trots dat we zijn. 

Eenmaal weer aangekomen bij Myllesweerd, zagen ze Julia al aan komen lopen. "En, heb je de 10 kilometer helemaal gehaald?" vroegen ze achter de balie terwijl ze ondertussen de stempelboekjes aan het stempelen waren. "Jazeker, helemaal!" vertelde Julia trots. Heel trots nam Julia haar medaille in ontvangst die ze kreeg. "Kijk mama, zelfs een goude medaille!"

Hier nog wat leuke foto's van vandaag.