🌍 Nederland

📍 Zeddam

🥾 35 Km

Deze route is een unieke, grensoverschrijdende wandelroute via knooppunten. De route verbindt 18 heuvels in het Bergherbos en net over de grens met elkaar. Elke heuvel heeft een eigen verhaal. Geniet van de bossen, heuvels, slingerende paadjes, prachtige vergezichten en diversiteit in flora en fauna.

achterhoek.nl

– Drie Musketiers –

We hebben met Maaike afgesproken om deze route vandaag te gaan lopen. Ook zij wilde graag een keer een lange afstand lopen. Maaike hebben we leren kennen tijdens onze backpack tocht DMT, en na nogmaals thuis afgesproken te hebben, klikte het goed tussen ons. Aangezien we alle drie backpacken en hiken als hobby hebben is het ook niet gek dat we natuurlijk vaker zouden afspreken. Eerst maar deze tocht. DE tocht waar de vonken oversloegen bij ons twee. Hoe leuk is het dan ook dat we dit konden delen met een goeie vriendin.

Aangezien we een erg lange tocht voor de boeg hadden, en ook nog eens tijdsdruk voelde, ivm op tijd thuis zijn voor onze dochter, was Maaike dan ook erg vroeg bij ons. We verklaarde ons eigenlijk al meteen voor gek op deze vroege ochtend. Eerst maar een rustig wakker worden met een sterke kop koffie voor we in de auto zouden stappen naar het beginpunt in Zeddam.

Het Montferland

Na een rit van een uurtje kwamen we aan op de parkeerplaats van het Montferland. Dit was tevens de eerste heuvel van de achttien heuvels die we vandaag gaan beklimmen. Het was nog donker en stil en aangezien we beetje op tijd thuis moesten zijn wilde we ook meteen beginnen. We liepen het eerste stuk dan ook in het donker in het bos, dus dit was wel beetje opletten voor de wortels die je nauwelijks zag. Gelukkig kwamen we al snel op een verhard stuk richting het pittoreske dorpje Zeddam. De molen op de tweede heuvel zag je dan ook al snel. Inmiddels begon het al een beetje lichter te worden wanneer we het grote Bergherbos voor ons zagen. Nog een simpele klim naar boven voor we het bos in zouden gaan. Alleen net voor het bos hield Sylvia de meiden aan om toch even achterom te kijken, om te zien hoe prachtig het is om de zon te zien opkomen boven het Zeddam. Met het bos in onze rug stopte we dus even om te genieten van de zonsopkomst. 

Niet veel later trokken we onze backpacks weer stevig aan en trokken we nu echt het bos in. We wisten dat we de rest van de ochtend in dit grote bos zouden dwalen, en dit gebeurde soms in stilte, genietend van de natuur, of kletsend over de koetjes en kalfjes met veel gelach. Hier liepen we ook over verschillende heuvels en soms was dit best een uitdaging om te beklimmen, maar de verrassing boven was dan vaak ook een prachtig uitzicht tussen de bomen door. 

We kwamen na een tijdje langs een klein maar schattig restaurantje en even wilde we daar stoppen voor een kopje koffie, maar al snel hadden berekend dat dit niet haalbaar was met de tijd en kilometers die we nog moesten doen. Dus we besloten om dit toch over te slaan en verderop te pauzeren. 

Uitkijktoren Hulzenberg

Ineens moesten we echt flink klimmen, dit ging ook vooral moeizaam maar was wel hilarisch hoe we elkaar een beetje pushten en stiekem uitlachten, maar eenmaal boven stond daar dan toch die uitkijktoren. Wat was dit ding groot! Joyce had inmiddels al veel last van haar voeten, lees blaren, maar dat weerhield Maaike en Sylvia er niet van om toch deze enorme toren te beklimmen. Maar liefst 104 treden omhoog is best een uitdaging als je er al zeker 15 kilometer op hebt zitten. Hijgend en puffend en met aardig wat trilling in de benen van de hoogte genoten we enorm van het uitzicht wat deze toren te bieden heeft. Je wist gewoon niet waar je moest kijken. Als een heel klein mensje beneden, zagen we Joyce al druk bezig met het pannetje op het gasstelletje om het water te koken voor de pastalunch die we hadden meegenomen, dus na tig foto's en filmpjes gingen we deze 104 treden weer naar beneden om aan te sluiten bij de lunch. Gewoon even zitten, eten en vooral gezellig genieten van wat we tot nu toe al hadden bereikt.

Hoch-Elten of niet

Al snel kwamen we op de splitsing of we wel of niet de lus in Duitsland zouden meepakken. Dit was een kilometer of zeven. Best hilarisch om te zien hoe drie dames proberen te rekenen wat het tempo tot nu toe is en of het haalbaar is om deze kilometers ook daadwerkelijk te lopen. We waren het ook met elkaar eens dat het helaas niet haalbaar was met de kilometers die we nog moesten, dus we sloegen rechtsaf, en sloegen dus de lus van in Duitsland over. Het bleef alleen wel een beetje knagen in het hoofd van Sylvia dus ze pakte tijdens het lopen nogmaals de kaart erbij van de route en na nogmaals rekenen kwam ze erachter dat de route helemaal geen 42 kilometer was maar 35. Maar dan was dat stuk wel haalbaar dus. Joyce had inmiddels een korte plaspauze en Sylvia legde het voor aan Maaike, en samen besloten ze om toch weer om te draaien en alsnog die kilometers in Duitsland te lopen. Joyce kwam uit de bosjes en snapte even niet wat er precies gebeurde, maar liep gewoon mee. Tijdens het lopen hebben we haar natuurlijk wel op de hoogte gebracht en we hebben enorm zitten lachen over hoe we bij die 42 kilometer kwamen. 

En wat waren we blij dat we dit deden, want met wat klimmen en dalen, en nogmaals klimmen liepen we letterlijk een rondje om de kerk waar we getrakteerd werden op een prachtig uitzicht!

"Oja, dat was hier!" Riepen Sylvia en Joyce nog. We wilden hier eigenlijk nog lekker blijven genieten, maar wisten natuurlijk ook dat we door moesten lopen in verband met de tijd. We haalden nog wat herinneringen op in Elten, terwijl we door het leuke dorpje liepen, waar ze inmiddels al de kerststal en kerstkraampjes hadden uitgestald. 

Vlak na Elten kreeg ook Sylvia flink last van haar voeten, wat ze totaal niet gewend was, maar het voelde aan alsof haar schoenen ineens gekrompen waren. Maaike begon vooral last te krijgen van de hoeveelheid kilometers en Joyce liep letterlijk op blaren. Dit was pittig. Zeker de laatste kilometers terug naar de auto. We zochten vooral naar afleiding om de tocht zo makkelijk mogelijk af te maken. Gelukkig was er nog steeds voldoende grapjes en grollen, de natuur, schattige dorpjes, en de prachtige uitzichten, en dat hielp ons enorm om de laatste kilometers uit te lopen. Want daar was ie dan, de trap van de allereerste heuvel waar onze auto bovenaan geparkeerd stond.